My Official Journal

Find all publishable content right here..Its my views and only mine!

Like to view my resume

Visit my linkedin profile and ya, dont forget to sent a connection request!

Visit My HomePage

I own what I do & I am responsible
Life Philosophy - Dhanesh Nair

Sunday, 20 September 2020

Will you meet me again? - Poem in Hindi and English

 


प्यार बताने से डरता रहा 

तुमसे मिलने भी डरना लगा

आओ फूल बनके मेरे दिलमें

खुशबू बरनैं चले आजा


ചിങ്ങ മാസ പൂവിടരും നേരത്തെൻ കണ്മണി 

നിന്നെ ഞാൻ ആദ്യം കണ്ടൊരു നാൾ 

പൂക്കളം തീർക്കുമാ  കൈകളെ നോക്കി ഞാൻ 

കാത്തിരുന്നു ആ വഴിയോരത്തായ് 


നീള ചുരുൾ മുടി മാടിയൊതിക്കി നീ 

പുലർകാലെ കണ്ണനെ കാണാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ 

നിൻ കൊലുസിൻ ചിഞ്ചില നാദം 

ആവോളം ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു .


തുളസിക്കതിർ  ചൂടിയ നിൻ മുടിത്തുമ്പിൽ നിന്ന് 

തുളുമ്പുവാൻ വെമ്പും ജല കണം പോലെ 

ഒരു നേർത്ത വിങ്ങലായ് എൻ ഹൃദയത്തിൽ 

ഒരിക്കലും പറയാൻ മറന്നൊരാ വരികൾ 


सपने में तू आया हे साजिनि

दिकने से पहले चली गयी

फिरसे मिलोगे बस एक बार तुम

उस मोके का इंतज़ार में हम


പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛന് - A Fathers Day Memoir


 

പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛന്,


എന്‍റെ കഥകളോ, കവിതകളോ ഒന്നും അങ്ങ് വായിച്ചിട്ടില്ല എന്നറിയാം. എന്നാല്‍ എനിക്കൊരിക്കലും അങ്ങയോട് പറയുവാന്‍ സാധിക്കാത്ത ചില നിമിഷങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ഇ “Fathers Day”ല്‍ പറയുവാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്നെങ്കിലും അങ്ങ് ഇത് കാണും എന്ന ഒരു പ്രതീക്ഷയോടെ.

“അച്ഛന്‍” എന്ന് ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ അങ്ങയുടെ അചഞ്ചലമായ മുഖമാണ് എന്നും എന്‍റെ മനസ്സില്‍. ഒരു പ്രതിസന്തിയിലും തളരാതെ, അല്ലെങ്കില്‍ ഒരിക്കലും ഞങ്ങളെ അറിയിക്കാതെ, വേദന സ്വയം കടിച്ചമര്‍ത്തി പുറത്ത് ചിരിതൂകി നില്‍ക്കുന്ന വ്യക്തി. കുഞ്ഞുനാളിലെ അച്ഛനെ എനിക്ക് അമ്മയിലൂടെയെ അറിയൂ. എന്‍റെ കൈപിടിച്ച് നേന്ത്ര പഴം വാങ്ങിത്തരാന്‍ കൊണ്ട് പോകുമായിരുന്ന അച്ഛന്‍, എന്നും സുഖമില്ലാതെയാവുന്ന എന്നെയും തോളില്‍ ഇട്ടു ആശുപത്രിയില്‍ ഓടുന്ന അച്ഛന്‍. ഇങ്ങനെ നിറം മങ്ങിയ കുറെ ഓര്‍മ്മകള്‍, എന്നാല്‍ എന്‍റെ ബാല്യം തൊട്ടു ഇന്നുവരെയുള്ള ഒരു ഓര്‍മകള്‍ക്കും നിറം ഒട്ടും മങ്ങിയിട്ടില്ല, ഒരിക്കലും മങ്ങുകയുമില്ല. എല്ലാം നല്ലവ ആയിരുന്നില്ല എങ്കിലും ഓരോ ഓര്‍മയുടെ കണികയിലും അങ്ങയിലെ പിതാവിന്‍റെ വ്യത്യസ്ത മുഖങ്ങള്‍ ഞാന്‍ കാണുന്നു. ചിലവ എന്നെ, അച്ഛന്‍ എങ്ങനെ ആയിരിക്കണം എന്ന് പടിപിച്ചു, മറ്റുചിലത് എങ്ങനെ ആയിരിക്കരുത് എന്നും.

ഇന്ന് ഞാന്‍ ഒരു അച്ഛനാണ്. കുഞ്ഞി കൈകാലിളക്കി കളിക്കുന്ന ഒരു പോന്നോമനയുടെ അച്ഛന്‍. അവന്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിചെങ്കില്‍ എന്ന് ആശിച്ചു പോകാറുണ്ട്, എന്‍റെ കൈപിടിച്ച് നടന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കാറുണ്ട്. എല്ലാ കാര്യങ്ങള്‍ക്കും അവന്‍ അമ്മയെ ആശ്രയിക്കുമ്പോള്‍ വെറുതെ എങ്കിലും ഒരു ചെറിയ അസൂയ മനസ്സില്‍ തോന്നാറുണ്ട്, അവന്‍ അമ്മയെ മാത്രം ഇഷ്ടപെടുമോ എന്നൊക്കെ മനസ്സില്‍ ആശങ്ക പെടാറുണ്ട്. ഞാന്‍ അങ്ങയുടെ പുത്രനായി ജനിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു പക്ഷെ അങ്ങും ഇങ്ങനെ ആയിരിക്കാം.

കുട്ടികാലത്ത്, അങ്ങ് ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍ എന്നും ഒരു കുഞ്ഞു പൊതി കരുതുമായിരുന്നു. വാഴയിലയില്‍ പൊതിഞ്ഞ പലഹാരങ്ങള്‍ ഞാന്‍ കഴിക്കുമ്പോള്‍ അങ്ങ് സന്തോഷിച്ചിരിക്കണം. ഒരു പക്ഷെ ഞാന്‍ ഉറങ്ങി പോയെങ്കില്‍ രാവിലെ അമ്മയോടുള്ള ആദ്യത്തെ ചോദ്യം ഇതായിരിക്കും.
“അമ്മാ, ഇന്നലെ അച്ഛന്‍ അപ്പം വാങ്ങില്ലേ”?
സൂക്ഷിച്ചു വച്ച പലഹാര പൊതി കയ്യില്‍ കിട്ടുന്നവരേക്കും എനിക്ക് സമാധാനം ഇല്ലായിരുന്നു. പിന്നെ ലാലി നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നു. അന്ന് ഒരു ജേഷ്ട്ടനായി മാറിയ എന്നെ അലോസരപെടുത്തിയ ഒരു കാര്യമ്മുണ്ടായിരുന്നു, നിങ്ങളുടെ സമയം മെല്ലെ എനിക്ക് ലഭിക്കാതെ വരുന്നത് പോലെ. ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ സ്ഥാനകയറ്റം അത്രകണ്ട് ഞാന്‍ ഇഷ്ട്ടപെട്ടിരുന്നില്ല. നിരത്താതെയുള്ള കുഞ്ഞിപെങ്ങളുടെ കരച്ചില്‍ എന്ത് കൊണ്ടാണെന്നറിയില്ല ഞാന്‍ ഒരു തീക്കൊള്ളി കൊണ്ട് ആ തോട്ടിലിലൂടെ പിഞ്ചു ശരിരം വെധനിപിച്ചപ്പോള്‍ ഒരിക്കലും ഞാന്‍ ചെയ്യുന്ന തെറ്റിന്റെ ആഴം എനിക്ക് അറിയുമായിരുന്നില്ല.

കുടയെടുക്കാന്‍ ഞാന്‍ ആ പലകയുടെ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ വലിഞ്ഞു കേറി കുടയുടെ മുകളില്‍ വീണപ്പോള്‍, അങ്ങ് ആ കുടകമ്പി കൊണ്ടെന്നെ തല്ലിയത് ആ തെറ്റ് ഇനി ആവര്‍ത്തിക്കാതിരിക്കാനും, ആ കുടകമ്പി എന്‍റെ ദേഹത്ത് തുളഞു കേറിയിരുന്നെകില്‍ എന്ന ചിന്ത കൊണ്ടുമാണെന്ന് മനസില്ലാക്കാന്‍ എനിക്ക് കാലങ്ങള്‍ എടുത്തു എങ്കിലും, അങ്ങയുടെ അടിയില്‍ ഞാന്‍ നിലത്തു വീഴുമ്പോഴും നാട്ടുകാര്‍ കാണ്‍കെ എന്നെ തല്ലിയതിനായിരുന്നു എനിക്ക് കൂടുതല്‍ വിഷമം.

അങ്ങയുടെ രീതികള്‍ എന്നെ നല്ലൊരു മനുഷ്യന്‍ ആക്കാനുള്ളവയായിരുന്നു എന്നെനിക്കറിയാം, പക്ഷെ അങ്ങ് എന്നും ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത പിതാവായിരുന്നു, അങ്ങയുടെ കര്‍ശനമായ ചിട്ടകളും, നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും ഞങ്ങള്‍ പാലിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അങ്ങ് ഉറപ്പു വരുത്തിയിരുന്നു. അന്ന് അത് ഞങ്ങളെ കുറച്ചൊന്നും അല്ല ആലോസരപെടുതിയത്. സ്കൂള്‍ അടച്ച അന്ന് രാത്രി തന്നെ അങ്ങ് എനിക്ക് കുറെ പുസ്തകങ്ങള്‍ കൊണ്ട് തരുമായിരുന്നു, മുക്യവയും ‘cursive writing’ പരിശീലിക്കാനുള്ള പുസ്തകങ്ങള്‍. എന്നും രാത്രി അങ്ങ് അത് വാങ്ങി പരിശോധിക്കുമായിരുന്നു. ഇവയൊക്കെ ജീവിതത്തില്‍ ചിട്ടയും, നല്ല ശീലങ്ങളും പടിപ്പിക്കാനയിരുന്നു എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
അങ്ങയുടെ കര്‍ശനമായ നിലപാടുകള്‍ എന്നെ ഒരു മര്യാദ പുരുഷോത്തമന്‍ ആക്കിയില്ല എങ്കിലും, നല്ലൊരു മനുഷ്യനാക്കി എന്നത് ഒരു ഗര്‍വോടെ തന്നെ പറയാന്‍ കഴിയും. തുച്ഛമായ ശമ്പളം വാങ്ങുപോഴും ഞങ്ങളെ ഏറ്റവും നല്ല ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളുകളില്‍ പടിപിച്ചു. ദേഷ്യം വരുമ്പോള്‍ അത് ഏതൊരു അച്ഛന്റെയും കടമയാണ് എന്നോര്‍ക്കുംപോഴും എന്‍റെ ചില സുഹൃത്തുക്കളുടെ അച്ചന്മാരെ പോലെ അങ്ങേക്കും എന്ത് വേണമെങ്കിലും തീരുമാനിക്കാമായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷെ ഇന്ന് എന്‍റെ ജീവിതം മറ്റൊന്ന് ആകുമായിരുന്നു.
രണ്ടു ദിവസം തിരുവനന്തപുരത്തെ കലോത്സവത്തിന് പോകുമ്പോള്‍ അങ്ങ് ഞങ്ങളെ കാണാന്‍ എത്തിയിരുന്നു. ഇന്ന് അത് ഒരു പുതിയ കാര്യമല്ല എന്നാല്‍ കലോത്സവത്തിന് ഒരു തരിമ്പു പോലും പ്രാധാന്യം നല്‍കാത്ത തമിഴ്നാട്ടിലെ നാട്ടിന്‍പുറത്ത്ക്കാര്‍ക്ക് അതൊന്നും ചിന്തിക്കാന്‍ പോലും ആകുമായിരുന്നില്ല.

എന്നെ ഇത്രയധികം വിശ്വാസമുള്ള ഒരു വ്യക്തി ഇ ലോകത്ത് എന്‍റെ അമ്മ മാത്രമായിരുന്നു എന്നായിരുന്നു എന്‍റെ വിശ്വാസം, കാരണം അങ്ങ് എന്നെ ഒരിക്കല്‍ പോലും പ്രശംസിച്ചിരുനില്ല. ഒന്നാം റാങ്കു നേടിയാല്‍, മാര്‍ക്ക് കുറവായധിനു എന്നെ ദേഷ്യപെട്ടിരുന്നു. പക്ഷെ തുച്ചമായ എന്‍റെ വിജയങ്ങളില്‍ അഹങ്കരിക്കാതെ മുന്നോട്ടുള്ള പാതയില്‍ വരുന്ന ദുര്‍ഘടമായ ഖട്ടങ്ങളെ തരണം ചെയ്യാന്‍ അങ്ങെന്നെ പടിപ്പിക്കുകകയായിരുന്നു എന്ന് ഇന്ന് മനസിലായി. സ്കൂള്‍ വാര്‍ഷികത്തില്‍ താലം നിറയെ സമ്മാനങ്ങളുമായി ഞാന്‍ അങ്ങയുടെ അടുത്തെതുംപോഴും, ആകെ നിറഞ്ഞൊരു ചിരി മാത്രമായിരുന്നു എന്‍റെ പ്രചോദനം. ഞാന്‍ പോയി കഴിയുമ്പോള്‍ അങ്ങയുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം, അഭിമാനം അമ്മ എനിക്ക് പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിക്കുമായിരുന്നു.
പിന്നെ അങ്ങയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം എന്‍റെ കുഞ്ഞനുജന്‍ ആയിരുന്നു. അവനിലൂടെ എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഉണ്ടാവുന്ന മാറ്റങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. അങ്ങ് എനിക്ക് നിഷേധിച്ചിരുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങള്‍ അവനു നല്‍കാന്‍ ഞാന്‍ തിരക്ക് കൂട്ടി. ഇന്നും അവന്‍റെ മാനുഷിക മുല്യങ്ങളും, ജീവിതത്തെ നേരിടുന്ന വിധങ്ങളും കാണുന്പോള്‍ ഞാന്‍ തെറ്റിയില്ല എന്നെനിക്കു തോന്നാറുണ്ട്.

എന്‍റെ ആദ്യത്തെ വിദേശ യാത്ര മറക്കാനാവുന്നതല്ല. ചിത്ര ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴിയില്‍ മീശയൊക്കെ വടിച്ചു അവര്‍ തന്ന വസ്ത്രവും ഇട്ടു അങ്ങയെ കാണുകയും, ജീവന് ഒരു ഉറപ്പുമില്ല എന്ന് ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു കേട്ട് തിരികെ നടക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ഹൃദയം പൊട്ടി പോകും എന്ന് ഭയപെട്ടിരുന്നു. ഭന്ധുക്കള്‍ എന്തും കേള്‍ക്കാന്‍ തയാറായി നില്‍ക്കു എന്ന് പറഞ്ഞു എന്നെ യാത്ര അയക്കുമ്പോള്‍ അങ്ങയുടെ തളര്‍ന്ന മുഖത്തില്‍ എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാതിരിക്കാന്‍ ഒളിപിച്ച ചിരിയും, ഒരു തുള്ളി വെള്ളം പോലും കുടിക്കാതെ കരയുന്ന എന്‍റെ അമ്മയും, എന്നെ കെട്ടി പിടിച്ചു കരഞ്ഞ എന്‍റെ കുഞ്ഞനിയനും, പെങ്ങളും എന്‍റെ മനസ്സില്‍ മാറി മാറി വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. തിരികെയെത്തി അങ്ങയുടെ മുഖം കാണുന്ന വരേയ്ക്കും ജീവിതത്തില്‍ അങ്ങ് വഹിച്ച പങ്കു എത്ര വലതാണെന്ന് എന്നെ കാലം പടിപ്പിക്കുകകയായിരുന്നു.

പനിബാധിച്ചു കിടപ്പിലായ ഞാന്‍ മെല്ലെ ഉണരുമ്പോള്‍, എന്‍റെ തലയില്‍ തലോടുന്ന അങ്ങയെയാണ് കണ്ടത്. കടലോളം സ്നേഹം ഉള്ളില്‍ ഒതിക്കിയ ഒരു പിതാവിനെ തിരിച്ചറിയാന്‍ ആ ഒരു ചെറിയ സ്പര്‍ശം മതി ആയിരുന്നു എനിക്ക്. തിരികെ ജോലിക്ക് കയറിയ ഞാന്‍ ഒരു പുതിയ തിരിച്ചറിവിന്‍റെ ആവേശത്തിലായിരുന്നു. പിന്നെ അങ്ങയെ ഞാന്‍ വിളിക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. അപ്പോഴൊക്കെയും അമ്മയോട് ഞാന്‍ വിളിച്ചു എന്ന് സന്തോഷത്തോടെ പറയും എന്ന് അമ്മ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.

എന്‍റെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കും അങ്ങ് ഒരു നിഴലായി, ഒരു താങ്ങായി തണലായി എന്‍റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്‍റെ ജീവിതം അകാലത്തില്‍ പൊലിയും എന്ന് ഉറപ്പിച്ചപ്പോഴും, ഒരു പുതിയ ജീവിതം കേട്ടിപടുത്തി പഴയതിനെക്കാളും പതിനായിരം മടങ്ങ്‌ മെച്ചത്തില്‍ ആക്കിയതില്‍ അങ്ങ് തീര്‍ച്ചയായും വിജയം കണ്ടു. 

ഇന്നും പല വിഷമങ്ങളിലും അധ്യമെത്തുന്ന മുഖം അങ്ങയുടെതാണ്. എല്ലാ ചോദ്യത്തിനും ഒരു ഉത്തരം, ഒരു പരിഹാരം അങ്ങേക്ക് പറഞ്ഞുതരാന്‍ ഉണ്ടാവും എന്നറിയാം. ഒരു പക്ഷെ അങ്ങ് നല്ലൊരു ഭര്‍ത്താവല്ല ( സ്നേഹം പ്രകടിപിക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍, അമ്മയെ മനസിലാക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ ) എങ്കിലും നല്ലൊരു അച്ഛനാണ് എന്നത് എനിക്ക് നിശംശയം പറയാം. ഇന്നും ഞാന്‍ ഒറ്റക്കാണ്, ഇന്നെന്നെ വിശ്വസിച്ചു ഒരു പൊട്ടി പെണ്ണും, ഒരു കുഞ്ഞു ജീവനും ഉണ്ട്, എങ്കിലും എനിക്ക് ഇന്ന് വിഷമങ്ങള്‍ക്ക് ഒന്ന് വിളിക്കാനും, ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്തരമേകാനും അങ്ങ് മാത്രമേ ഉള്ളു. ചിലപ്പോള്‍ അങ്ങയുടെ ആശയങ്ങളോട് ഞാന്‍ വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കാറുണ്ട്, അതൊരിക്കലും അങ്ങയുടെ സ്ഥാനം കുറച്ചു കാണിക്കാന്‍ അല്ല, എന്‍റെ അറിവും, പരിചയവും അങ്ങയെ ബോധിപ്പിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം. ഇനിയും എന്‍റെ ജീവിതത്തില്‍ ഒരു വിളക്കായ്‌, ജീവനായ് ഒരു ശതം വര്‍ഷം ഉണ്ടാവണമേ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയോടെ, ഒരു സന്തോഷകരമായ “Fathers Day” ആശംസിക്കുന്നു..

അങ്ങയുടെ സ്വന്തം മകന്‍.

Monday, 2 December 2019

ആ കുഞ്ഞിനോട് അവസാനമായി


വൃണങ്ങളാൽ എൻ ഹൃദയത്തിൻ പ്രതലത്തിൽ,
ഒരിക്കലുമടങ്ങാത്ത വേദന,
ഇരു കണ്ണടച്ചാൽ തൂങ്ങിയാടും രണ്ടു -
ശിശുക്കൾ തൻ രോദനം അലയടിക്കേ,
കരഞ്ഞു തളർന്നൊരാ അമ്മതൻ നോട്ടമെൻ 
കഴുത്തിനു ചുറ്റും മരണപാശമായ് തീരെ,
വിറയാർന്ന ശബ്ദമെൻ അന്തരാത്മാവിൽ നിന്നുയർന്നു,
" കുഞ്ഞേ പൊറുക്കുക, മാപ്പ് നൽകൂ ".

ആരോ ജലം തേടി കുഴിച്ച ഗർത്തത്തിൽ -
വീണൊരാ കുഞ്ഞിന്റെ രൂപമെൻ
ചങ്കിലേക്കാഞ്ഞിറക്കുന്നു മരണത്തിൻ കഠാര.
പ്രാർത്ഥനയാൽ ലോകം നിശ്ചലമാകവേ,
തൻ പിഞ്ചോമനയെ രക്ഷിക്കാനാ അമ്മ,
തുന്നി ചേർത്തോരാ സഞ്ചി
കഴുകിൽ തൂങ്ങിയാടുമെൻ ജഡത്തിൻ
മുഖം പൊതിയുവാനായി ഞാൻ കടം വാങ്ങവേ,
ഒഴുകുന്ന കണ്ണീർത്തുടച്ചു ഞാൻ കേഴുന്നു -
" കുഞ്ഞേ പൊറുക്കുക, മാപ്പ് നൽകൂ ".

വിറയാർന്ന കൈകളാൽ മൂടിപ്പുതപ്പിച്ച -
തുണി മാറ്റിയൊരാതാഥൻ അലറിക്കരയുന്നു,
എന്തു പിഴച്ചുവെൻ പിഞ്ചോമന പിന്നെ,
എന്തിനു നീയെന്നെ ബാക്കി വച്ചു?
നിൻ ചോരയിൽ പിറന്നൊരാ മുകുളത്തെ
കൊല്ലുവാൻ കാപാലികന്നു വഴി പറയവേ,
ഒരു മാത്രയോർത്തെങ്കിൽ നീയാ കുഞ്ഞിനെ,
നിറവയറിൽ ചുമന്നു നടന്ന കാലം,
നിലവിളിയിൽ മനസ്സും, ശരീരവും പുഴുവരിയ്ക്കുമ്പോൾ,
നിലവിളിച്ചോതി ഞാനീ നാലു ദിഗന്തങ്ങൾ പൊട്ടുമാറുച്ചത്തിൽ,
" കുഞ്ഞേ പൊറുക്കുക, മാപ്പ് നൽകൂ ".

വിരലുകൾ തൂങ്ങി നടന്നൊരാ, വീട്ടിന്നരികിലായുള്ളയാ -
അപ്പുപ്പൻ നീട്ടിയ ചുവന്ന മിഠായി നുണയവേ,
തഴുകി തലോടിയോരാ ഭ്രാന്തന്റെ കണ്ണിലെ
കാമാഗ്നി കാണുവാനായില്ല ,
അറിവില്ലാതെയായ് പോയൊരാ ബാല്യത്തിനെ ,
കറുത്ത കരങ്ങളാൽ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊല്ലുമ്പോൾ,
ചിരിച്ചു ചെകുത്താൻ, തന്നെ കടത്തിവെട്ടിയല്ലോ -
മർത്ഥ്യാ നമിച്ചു നിന്നെ ഞാൻ,
ഒരിക്കലുമിനി ലോകം കാണാൻ കഴിയാതെ,
അടയ്ക്കുമാ പാദാരവിന്തത്തിൽ വീണപേക്ഷിച്ചു ഞാൻ,
" കുഞ്ഞേ പൊറുക്കുക, മാപ്പ് നൽകൂ ".

Tuesday, 29 October 2019

Morning Inspiration - Lane Discipline

This was the beautiful view today in the technopark approach road. Techies are  following lane discipline and definitely initiative to make people follow was tremendous including posting pictures of the defaulters. People who have traveled abroad definitely might have seen how effortless the driving become when we follow lane.


 But my point is definitely not about them, it is about the water vendor truck and the Pink police car waiting patiently for their turn. Did that not set an example there? Not only we set an example, we inspired others to follow what is good. 

We should also follow the same while coming through Kazhakuttom. When you overtake the cars waiting on the approach roads to the service roadsof technopark, you not only make them feel bad, but also instigate them to break the rule next time.

Note: 
1) With out much wait I saw a red alto(?) crossing over the people waiting to join the lane further in the front. Lucky him/her since he/she saved 1 minute of their precious time but definitely their parents might have sneezed a lot. Then there were umpteen number of techies and non techies following the rules, which made my day.
2) I took the phone when my car idling feature stopped the engine and I was on complete halt.

Friday, 25 October 2019

HomePage - Do Visit



I own what I do & I am responsible

Life Philosophy - Dhanesh Nair

This is the life philosophy I follow, inspired by the book Wings of Fire written by the great man India ever had seen, Dr. Apj Abdul Kalam.
I believe, Life is never simple but it is our ability to own what we have done in life, courage to stop if it is a mistake and fire to chase if we feel it is right even while fighting against the world. It is easy to blame others for our mistakes, but if we are not responsible for what we do, how will the world be?
All I have learned in this short life is to Share whatever I know, Help whatever possible way, and treat others the same way I wish to be treated.

I believe in the renaissance. It’s my view that when you prove yourselves out of adversities, is the time when the world acknowledges you.
Live life the way it is, plan your time and have a schedule always with you. This will keep reminding you about the pending challenges you have shelved off. Life is always challenging and you will always feel to quit the race. But when you realize that you have missed all the opportunities life had given to you, you will be nowhere.

What I learned In My Life?

  1. It doesn't matter how important you are, you can be replaced. World will continue to spin as it had always.
  2. Best time to make friends is when you are at school. These friendship normally are ever lasting. Friends at office are often hi-bye especially if you are married.
  3. Your life get more complex when you are out of college. The turning points of life, which they said were your exams is a big fat lie.
  4. If you want something in life and if you are really longing and desperate to attain it, you will get it.
  5. If you are angry, draft your email and do not send it. After a while, read it again and if you still feel that to be send to the recipient, do it.
  6. Be cheerful! No body likes dull and boring person.
  7. It is hard to maintain long distance relationships.
  8. Listen before you speak, understand before being understood.
  9. Respect everyone, no matter what his position is.
  10. Keep in touch with people you know and offer help if you can. You never know when you need them to return the support.
  11. It always green at the other end but once decided never worry about it. It is better to decide and revert your decision than never deciding and staying in disaster.
  12. You will never be able to stop comparing with your acquaintances and if someone says that they don’t, they are lying.
  13. When you compare your life with others, make sure that you compare your life with someone who had achieved much lesser than you too. Evaluating your life with achievers alone doesn't make you any happy.
  14. 80% of the problems you face today will be silly when you review it after a month and 95% after an year.
  15. Never miss an opportunity and if you did, do not worry about missing it.

Tuesday, 8 October 2019

Aarav the prince and Kingdom of Moon – Toddler Story

It was early morning. Aarav, the prince was practicing his archery skills. A soldier came running towards the prince informing about a special messenger from the Kingdom of Moon. Aarav, the prince rushed to the palace, greeting the messenger.
“Prince, we need your help. King of Moon had sent the message to ask your help”


Aarav  send the messenger back promising that he will reach Moon as early as possible. Aarav got into his horse speeding up towards the Kingdom of Moon. The hooves of the horse crushed the dried leaves in the forest to give a rhythmic sound.
“Prince, Devil of Zelo kidnapped my daughter Eva. He is fierce and I am afraid to send an army to combat. He might hurt my daughter. Please save her”
Devil of Zelo is one among the dangerous thieves of the age. He killed the king of Zelo and took over the reign of the kingdom years back. Since then he is a threat to the well-being of every other kingdom.
Aarav felt furious hearing it. “I will teach him a lesson”.
He called “Hero”, his black horse to give instructions and started his journey towards the Kingdom of Zelo. He traveled two days and three nights to reach the kingdom of Zelo.
There is a huge fort which restricts any human entry from outside world. He stayed near the fort looking for options to get into the palace. He saw an old man walking through the road. He was shivering due to cold. Aarav reached near him as if he is a merchant. After a short discussion, he understood that there is a market near City center of Zelo. Every day merchants will be allowed inside the fort for trade. They will be thoroughly checked before admitting inside the fort.
Aarav dressed as a merchant mixed and with the crowd who were walking towards the city center. Hero was following him and one leg of the horse is tied with sticks as if it is broken. Guards stopped the prince to do routine security checks.
“We haven’t seen you here. What are you selling”
“I am coming for the first time, my lord. I have few exclusive Diamonds for the King of Zelo. I hope I will get some good price for these”
Guards laughed. “Dumbo, our king never pay anyone. He just grabs what he needs”
Aarav pretended defending his wish and walked out of the arena.
“Wait there. Don’t dare to move”, A soldier yelled from the crowd. Aarav turned back.
“What happened to the horse legs”?
“He broke his leg, My Lord. You are kind to notice this animal’s pain. You are great”
The soldier seems elated for a moment smiling wide at his subordinates.
“Hmm, Go ahead” , the soldier did not object to taking it in. He seems flattered by the praise of Aarav.
He reached the highly secured Palace near the city center.
“I have some precious gems and stone for the king. Can I show that to him?”, He asked the guard. He stared rudely at the prince.
“Please, He will reward me with a lot of gold and I will give you few”, Aarav murmured in his ears.
“Don’t forget”. He walked in to meet the king. “Ok. You can go in, but don’t forget about the gold”
They checked the prince throughout and let him in. When he was entering, Hero fell down neighing as if in pain. Aarav and the soldiers rushed to the horse. While Aarav was pleading for help, he cunningly took the sword hidden inside the leg of Hero.
“You should go now, the king might be waiting”, the soldier ordered.
Aarav left hero to taken care by the soldiers and reached the chamber of the king.
Devil of Zelo was visibly cruel. He deep reddened eyes scared everyone around. When he was looking at the diamonds and precious stones, Aarav locked the doors as if to show rarest of the diamonds.
“Why are closing the door”, asked the Devil.
“You should see this stones, which sparkles in the dark”, Aarav explained.
When Aarav made sure no one was around. He started talking to Devil about Eva.
“O King, I heard you kidnapped a beautiful woman from the Kingdom of Moon, Did you”?
“Err, Kidnapped? What is that? She belongs to Zelo. I took her”, growled the King.
“Why do you show your strength to innocent people”, Aarav was aggressive in his reply.
“How dare you speak like that to me”, Devil took out his sword. “Soldiers..”. His voice echoed in the room.
“You should fight with real men, coward!”
Aarav drew his sword. They fought fiercely. By time soldiers started assembling in front of the chamber.
“King, King! “, they started shouting.
The fight was fierce and none of them were ready to accept defeat. Aarav flipped over the wall and jumped on his taking his crown down with the sword.
“Return the princess and I leave you alive”, Aarav kept the sword close to his throat. Soldiers outside the chamber started breaking the door and by then Aarav tied the Devil with a rope and kept under his sword.
“If any one of you advance near me, I will kill your King. Stay back”, ordered the Prince. “Get Eva now”
Soldiers brought Eva near him.
“Don’t worry Princess, you are safe. Stay close and follow me”, Aarav dragged the Devil outside the chamber and towards the door. He saw Hero waiting to fly.
“Hero..”, Hero neighed stamping his front feet on the floor and came towards Aarav. Aarav lifted the princess and started riding Hero while dragging the Devil in the pathways of the City Center. People were happy seeing their cruel ruler being dragged through the street. They started protecting Aarav from the soldiers.
King of the Moon was anxiously waiting for Aarav and Eva. He saw a crowd celebrating the victory of the prince nearing the palace.
“Thank you Aarav. We are indebted with your great deeds”.
“Its an honor and duty my lord. You are my father’s close friend and ally and I am really grateful for the opportunity to protect you. Long live, King”.
Aarav bid goodbye to the King, Eva, and Citizens of the kingdom of Moon. He winked at Hero on their successful adventure and started riding towards his palace.